Re: ด่วน!!! เผยแผนปฏิบัติการล้มราชบัลลังก์ ของแม้ว

[sunny]

ref: http://www.economist.com/opinion/displaystory.cfm?story_id=12724800


Thailand's king and its crisis
A right royal mess

Dec 4th 2008 | BANGKOK
From The Economist print edition
Thailand’s interminable political conflict has much to do with the taboo subject of its monarchy. That is why the taboo must be broken

EVEN the most revered of kings, worshipped by his people as a demigod, is not immortal. Thais were reminded of this last month when six days of ornate cremation ceremonies, with gilded carriages and armies of extras in traditional costumes, were held for Princess Galyani, the elder sister of their beloved King Bhumibol Adulyadej (pictured above). There was talk in Bangkok of the princess’s funeral being a “dress rehearsal” for the end of Bhumibol’s reign, 62 years long so far. Making one of few public appearances this year, shortly before his 81st birthday on December 5th, the king did indeed look his age.
The funeral only briefly calmed a political conflict that has raged for three years between supporters of Thaksin Shinawatra, the prime minister ousted by royalist generals in the 2006 coup, and an opposition movement backed by much of Bangkok’s traditional elite, apparently including Queen Sirikit. But the day after the ceremonies ended a grenade exploded among anti-Thaksin protesters, killing one. The anti-government protesters, the People’s Alliance for Democracy (PAD), who had been occupying Government House since August, then seized Bangkok’s main airports, causing chaos. The siege was lifted only eight days later, after a court dissolved the main parties in the pro-Thaksin coalition government.

[sunny]

Mr Thaksin is in exile, convicted in absentia of corruption. But a government dominated by his allies has governed since democracy returned in last December’s elections. It looks poised to carry on under new party names despite the court ruling. Last month Mr Thaksin staged a huge rally of his “red shirt” supporters to remind his “yellow shirt” royalist foes in the PAD, who claim to be protecting the king against Mr Thaksin’s supposed republicanism, that he remains Thailand’s most popular politician.
Besides justified concerns about Mr Thaksin’s abuses of power, one of the royalists’ worries is that he was building, through populist policies such as cheap health care and microcredit, a patronage network and popular image that challenged the king’s. Another fear is that Mr Thaksin’s alleged generosity to Crown Prince Vajiralongkorn in the past was intended to build up influence with him once he succeeds to the throne. For these and other reasons, the little-told back-story of King Bhumibol is vital to understanding the predicament of this country of 64m people.
Many Thais will squirm at what follows, and will prefer the fairy-tale version of the king’s story. But the king’s past actions are root causes of a conflict dividing the country, and need to be examined.
Bhumibol’s tale, even if stripped of the mythology his courtiers have spent decades constructing around him, is exceptional. The American-born son of a half-Chinese commoner accidentally inherits a throne close to extinction and revives it, creating one of the world’s most powerful and wealthy monarchies, and surely the only one of any significance to have gained in political power in modern times. The king’s charisma, intelligence, talents (from playing the saxophone to rain-making, a science in which he holds a European patent) and deep concern for his people’s welfare make him adored at home and admired around the world. His image perhaps reaches its zenith in 1992, after the army shoots dozens of pro-democracy protesters in Bangkok, when television shows both the army leader (and prime minister) Suchinda Kraprayoon and the protest leader, Chamlong Srimuang (now a PAD stalwart), kneeling in an audience with him. Shortly afterwards General Suchinda resigns, and the king is given credit for the restoration of democracy.
However, Bhumibol’s story is also that of a king who lost faith in democracy (if he ever really had it), who constantly meddled behind the scenes in politics and thus, in the twilight of his reign, risks leaving behind a country unprepared for life without “Father”, as Thais affectionately call him. Understanding why a country that was until recently a beacon of pluralism in Asia has become such a “mess”, as the king put it in 2006, is impossible without lifting the thick veil of reverence surrounding him.
This is not easy because, paradoxically, a king whose adulation by his subjects is supposedly near-universal is nevertheless deemed to need protection, in the form of the world’s most ferociously enforced lèse-majesté law. Whereas other monarchies have mostly abolished or stopped enforcing such laws, Thailand’s was made harsher in the 1970s. Even the most mild, reasoned criticism of the monarchy is forbidden, punishable by up to 15 years in jail. This has had a remarkable effect not just on Thais but on successive generations of Western diplomats, academics and journalists who, with few exceptions, have meekly censored themselves.

[sunny]

All the king’s men

The origins of this, in part, were in the Vietnam war, in which America found King Bhumibol a staunch anti-communist ally. Recognising his value as an anti-red icon, America pumped propaganda funds into a campaign to put the king’s portrait in every Thai home. Even today, although quick to decry undemocratic moves in other Asian countries, America rarely protests at the arrests of Thais and foreigners for criticising the monarchy. Foreign journalists and academics need visas and access to officialdom to do their jobs, and thus have played down the royal angle to any story.
As a result of this conspiracy of silence, only one serious biography exists of one of Asia’s most important leaders. “The King Never Smiles”, by Paul Handley, an American journalist (2006), notes that the king’s restoration of the power and prestige of the Thai monarchy “is one of the great untold stories of the 20th century.”
Mr Handley says that in the two intervening years nobody has disputed the main facts in his book; not even the most damning stuff, which explodes the myth that the king rarely intervenes in politics and then only on the side of good. Perhaps his gravest charge is that in 1976 the king seemed to condone the growth of right-wing vigilante groups that, along with the army, were later responsible for the slaughter of peaceful student protesters. As has happened often in modern Thai history (and could easily happen again now), the 1976 unrest was used as a pretext to topple the government and replace it with a royally approved one.
Bhumibol was 18 when he took the throne after the mysterious death of his ineffectual brother, King Ananda, in 1946. He promptly came under the sway of his uncles, princes itching to restore the power and wealth the crown had lost when the absolute monarchy was abolished in 1932. As he grew into his robes in the 1950s he created a comprehensive patronage system. The award of honours in exchange for donations to royal causes made the monarchy the predominant fount of charity. This “network monarchy”, as it was dubbed by Duncan McCargo, a British academic, put the king back at the centre of Thai society and recovered much of his lost power.
A theme now embraced with gusto by the PAD, inspired by the king’s speeches over the years, is that electoral politics is irretrievably filthy and that Thailand would do better with ad hoc rule by royally favoured “good men”. The epitome of these is General Prem Tinsulanonda who, as unelected prime minister in the semi-democracy of the 1980s, did more than anyone else to foster the idea of the king’s near-divinity. Now president of the privy council, General Prem is also supposedly above politics. But this too is a myth: he is widely seen as the mastermind of the 2006 coup. Shortly beforehand he told the army that the king was its “owner” and Mr Thaksin merely a replaceable “jockey”.

[sunny]

Royalists wear yellow

The PAD is a motley bunch, united only by fanatical hatred of Mr Thaksin. It includes disgruntled businessmen, aristocratic ladies, members of a militaristic Buddhist outfit, formerly anti-monarchist intellectuals and reactionary army types. Its “new politics”, consisting of a partly appointed parliament, sweeping powers for military intervention and, of course, a strong crown, is “Premocracy” redux.
The army is a big part of the country’s predicament. Its generals believe they have a right to remove any government that incurs its, or the palace’s, displeasure—taking its cue from the monarchy that has approved so many of its coups. These two obstacles to Thailand’s democratic development are inextricably interlinked.
Mr Handley criticises the way the king has undermined the rule of law. When he has intervened to make known his wishes, his influence is such that it is taken as an order. In an example too late for the book, months before the 2006 coup the king ordered the country’s judges to do something about the political crisis. In a recording of a phone call between two Supreme Court judges shortly afterwards, later posted on the internet, one says they need to avoid the perception that they are following palace orders because “foreigners wouldn’t accept it”.
Since then, their interpretation of the king’s wishes has become increasingly clear, as the courts have rushed through cases against the former prime minister and his allies, while going easy on their critics. Some cases, such as the corruption allegations against Mr Thaksin, clearly deserved the courts’ attention. Others were trivial, such as the court-ordered sacking in September of Samak Sundaravej, the pro-Thaksin prime minister, for doing a television cookery show. In contrast, rebellion charges against the PAD’s leaders over their seizing of Government House were watered down and the courts freed them to continue the occupation.
None of this is to absolve Mr Thaksin and his cronies of their sins. But even his gravest abuse—a “war on drugs” in 2003, in which police were suspected of hundreds of extra-judicial killings—was not entirely his fault. The dirty war against supposed drug-dealers was misguidedly supported by Thais of all social classes. Even the king, in an equivocal speech that year, sounded at times as if he approved of it.

[sunny]

Father knows best

Other countries, from Spain to Brazil, have overcome dictatorial pasts to grow into strong democracies whose politics is mostly conducted in parliament, not on the streets. Thailand’s failure to follow suit is partly because “Father” has always been willing to step in and sort things out: his children have never quite had to grow up. The Democrats, the parliamentary opposition, are opportunists, cheering on the PAD while seemingly hoping for another royally approved coup to land the government in their lap.

Princess Sirindhorn is preferred...

The rage of Bangkok’s traditional elite against Mr Thaksin stems partly from embarrassment at having originally supported him. When he came to power in 2001 there was a feeling that Thailand needed a strong “CEO” leader, as the former businessman presented himself. His then party, Thai Rak Thai (TRT), was the first in Thai history to win a parliamentary majority on its own, and formed the first elected government to serve a full term, after which it was re-elected. Mr Thaksin’s policies of improved public services and credit for the poor, though self-serving, promised to improve an unequal, hierarchical society: another reason why the old palace-linked elite wants him eliminated.

The government of generals and bureaucrats installed by the 2006 coup-makers performed miserably. In last December’s elections, though TRT had been disbanded, Mr Thaksin’s new People’s Power Party won most seats. This spurred the PAD to resume its protests. In clashes in October PAD members fought the police with guns, bombs and sharp staves, hoping the army would again use disorder as the pretext for a coup. The PAD nevertheless blamed the clashes entirely on police brutality, and the anti-Thaksin Bangkok press let it get away with this. The death of one PAD member, apparently blown up in his car by the bomb he was carrying, was quickly buried. But the death of a young woman, reportedly when a police tear-gas canister exploded, became a cause célèbre.
Up to this point there were only whispers as to why the PAD enjoyed such lenient treatment—even from the army, which refused to help the police remove protesters from government offices. However, rumours of an extremely influential backer were confirmed when Queen Sirikit, attended by a clutch of cameramen, presided over the dead woman’s cremation. The king remained silent.
Nobody can discuss, of course, what effect the queen’s support has had on the majority of Thais who still, apparently, back Mr Thaksin. A whirl of lèse-majesté accusations have been made against pro- and anti-Thaksin figures. But the PAD’s ever more menacing behaviour, the palace’s failure to disown it, and the group’s insistence that Thais must choose between loyalty to Mr Thaksin and to the king, may be doing untold damage to the crown itself. Some of Mr Thaksin’s voters must be contemplating the flip-side of the PAD’s argument: if the monarchy is against the leader they keep voting for, maybe it is against them. Such feelings may only be encouraged by the PAD’s condescending arguments that the rural poor, Mr Thaksin’s main support base, are too “uneducated” to have political opinions, so their voting power must be reduced.

[sunny]

…to the stiff crown prince


At a pro-Thaksin rally in July a young activist ranted against the monarchy, calling the king “a thorn in the side of democracy” for having backed so many coups, and warning the royal family they risked the guillotine. She was quickly arrested. What shocked the royalist establishment was not just the startling criticism of the king—but that the activist was cheered. “It is more and more difficult for them to hold the illusion that the monarchy is universally adored,” says a Thai academic.
This illusion is crumbling amid growing worry about what happens when the king’s reign ends. The fears over Mr Thaksin’s past influence on the crown prince are overshadowed by far deeper ones about the suitability of the heir to the throne. Vajiralongkorn has shown little of his father’s charisma or devotion to duty, and in his youth suffered from a bad reputation. In a newspaper interview he defended himself against accusations that he was a gangster. But even his mother, in an extraordinary set of interviews on a visit to America in 1981, conceded he was a “bit of a Don Juan”. “If the people of Thailand do not approve of the behaviour of my son, then he would either have to change his behaviour or resign from the royal family,” she said.
The Thai press dutifully self-censored and certainly would not repeat these criticisms now. Nevertheless, the crown prince will probably remain deeply disliked. There has been speculation over the years that the king might pass the crown to the much more popular Princess Sirindhorn, who now does most of his job of touring the country to meet the masses. The 8pm nightly royal news on television constantly shows her, smiling through endless visits and ceremonies, making merit at Buddhist temples and doing other good works. In the crown prince’s rare appearances he looks reluctant and stiff, and is rarely seen meeting ordinary people.
The patrilineal tradition of the Chakri dynasty is unlikely to be broken. And the prominent role played by the crown prince in Princess Galyani’s cremation removed any doubts about whether he was the chosen heir, says a Thai academic. Even so, many Thais, a superstitious people, will remember an old prophecy that the dynasty would last for only nine generations—Bhumibol is the ninth Chakri king—and that a tenth would be a disaster.

[sunny]

Some day my prince…

For all these reasons, a former senior official with strong palace ties says there is a terror of what will come after Bhumibol. “When we say ‘Long live the king’ we really mean it, because we can’t bear to think of what the next step will be,” he says. Most Thais are too young to remember a time before Bhumibol took the throne. His death will be a leap into the unknown. It would seem wise for royal advisers to be doing some succession planning. But, says the former official, none seems to be going on. And any advice offered would probably not be heeded: “The king is his own man. Nobody advises the king,” he says.
In the shorter term, a trigger for renewed confrontation may be, if a pro-Thaksin government survives, its plan to amend the constitution passed during the military regime that followed the 2006 coup. Some mooted changes, such as restoring a fully elected Senate, seem reasonable. But the PAD assumes the main motive is to relieve Mr Thaksin and his allies of the various legal charges against them. Neither side yet seems willing to compromise. Both have made clear their readiness to use street mobs to achieve their ends.
A messy but effective “Thai-style compromise” is still hoped for, to pull the country back from the brink. It is even possible to dream of the red- and yellow-shirt movements transforming themselves into a well-behaved, mainstream two-party system with broad public participation. This, in turn, might help the country escape the dead hand of the courtiers and generals who are trying to drag the country into the past. But none of this is likely.
If Bhumibol’s glittering reign either ends in conflagration or leads to a Thailand paralysed by endless strife, with nobody of his stature to break the deadlock, it will be a tragedy. But he will have played a leading role in bringing about such an outcome. There is of course an opposing case to be made—that the king has been a stabilising influence in a volatile age, that his devotion to duty has been an inspiring example and that he has only ever done what he thought best for the country. But that case has been made publicly, day in, day out, for decades. Thais are not allowed to discuss in public the other side of the coin.

[att]

ในขณะนี้ หากเราท่องไปตามเว็บบอร์ดต่างๆ เราจะพบว่า มีการกล่าวถึง The Economist

คนทั่วไปต่างคิดว่าบทความที่ได้รับการกล่าวถึงใน The Economist นี้ ได้ถูกเขียนโดยชาวต่างชาติ แล้วมีการแปลเป็นภาษาไทย

แท้จริงแล้ว บทความนี้ ผู้เขียนแต่งเป็นคนไทย ที่มีความแค้นใจอันเนื่องมาจากการยุบพรรค

ซึ่งเป็นอดีตรัฐมนตรีผู้หนึ่ง ---> ข้อมูลนี้ เราได้รับการเปิดเผยจากบรรณาธิการของ The Economist เอง

http://www.cfr.org/bios/11490/michael_moran.html



Michael Moran

Executive Editor, CFR.org

Contact Info:
E-mail: mmoran@cfr.org

Media downloads:

High-resolution photo (JPG, 388K)

A writer, broadcaster, and digital media pioneer on foreign and national
security affairs, Moran is a former correspondent for the BBC,
MSNBC.com, and Radio Free Europe, and a former staff writer for the
Associated Press and several newspapers. He now provides the editorial
direction and analysis for CFR.org, and teaches at Bard College.Expertise:
International news coverage, free expression, Internet policy abroad,
U.S. media strategy, and public diplomacy.Experience:
Senior correspondent, MSNBC.com (2003-05); senior producer, International News
and Special Reports, MSNBC.com (1996-2003); U.S. affairs analyst, BBC
World Service (1993-96); senior editor, Radio Free Europe (1990-93),
former reporter for Associated Press, St. Petersburg Times,
Sarasota Herald-Tribune (1985-88).Languages:
Working knowledge of German.Honors:
Michael Moran is a past Hearst New Media Fellow at Columbia University Graduate
School of Journalism and served for a decade on the board of the
Overseas Press Club. He has received and shared numerous awards, and
CFR.org, since his arrival, has won several national awards, including
a News and Documentary Emmy in 2008
for its Crisis Guide: Darfur; "Best Specialty Site" in the 2007 Online
Journalism Awards, and First Prize in the Knight-Batten Awards for
Innovation in Journalism. Previously, he is the recipient of several
Edward R. Murrow awards (1999, 2002), two awards for public service
from the Society of Professional Journalists (1987, 2000),
a New York Times Publisher's Award (1986).Selected Publications:
Moran’s work has appeared in the New York Times, the Washington Post, Newsweek,
the Economist, the Spectator (UK), the Guardian, the New Leader,
on National Public Radio and in many other outlets. He has lectured at
dozens of universities and think tanks around the world.


Members are united
in their interventionist
intentions with the goal of a consolidated
global governance. The CFR's
mission is to influence policy through
the reach of its members and
publications. Those who study the CFR
ideology are recruited and cultured for
membership. The best and
brightest university students are taught to
propagate the CFR model.
Individuals who both subscribe to the CFR ideology
and can bring an
element of capital (political status, business influence,
money) to
the group will be given membership. Members meet at the
CFR
headquarters in Manhattan and Washington DC, and round-table
style
discussions are held for its membership to discuss foreign
affairs
and make recommendations on policy. The CFR often creates
“task forces” to report “findings and policy prescriptions” (cfr.org)
for specific current world events, and also publishes the periodical
Foreign Affairs magazine. CFR authors are often found in mainstream
media publications. In a recent issue of TIME magazine, one CFR member writes:
“The US should make (Pakistani President & US intelligence asset)
Musharraf the best dictator he can be”.
Another author, this time in Newsweek magazine objectively argues
to the readers that the world really isn't all that bad in an article
titled “Don't Worry, Be Happy”. Currently, the front page of CFR.org
features essays on European anti-terrorism measures, radical Iranians,
and the reemergence of the nuclear threat (CFR members in government
control the nuclear football). Many prominent publications are influenced
and controlled by the CFR:

Time
Newsweek
US News & World Report
Atlantic Monthly
Forbes
& several major publishing houses


Members of the CFR
in the media intend to inject it's pro-globalist arguments into the
mainstream consciousness. Although the CFR is self-described as a non-partisan association,
it unabashedly promotes a one-world-government agenda
without regard for US sovereignty or the desires of the American people.
http://www.nowpublic.com/obama-cfr

[att]

]http://www.manager.co.th/Home/ViewNews.aspx?NewsID=9510000099614

กต.โต้"ฟอร์บส์"จัดลำดับพระมหากษัตริย์ร่ำรวยคลาดเคลื่อน

http://www.forbesconferences.com/?page=event&eventID=126

Overview

CAPITALISM WITHOUT BORDERS: Success Strategies for the Post-Globalization Era An Executive Forum and Dinner Cruise This next chapter of globalization came without a rule book. Converging forces, including energy (the price of oil, rising demand for energy and climate change's rise as a main-stage issue); capital flows (the rise of sovereign wealth funds into the world's largest financial institutions); the economic slowdown in the United States(the weakening dollar, sub-prime mortgage fallout and recession woes); and the increasing clout of emerging economies like China, Russia, India and the Middle East have created a vastly different playing field from what we’ve known. Today's business leaders are operating in a new disruptive world with no set rules. Progressive boards must have a strategy for balancing U.S. standards and regulations for transparency and accountability with the less regulated emerging world players—players who are increasingly gaining power and influence. As the power dynamics shift, how can directors get a firm grasp of the geopolitical forces changing the landscape—and then apply this knowledge to best govern their companies? What tangible steps can directors and CEOs take to anticipate challenges before they become full-blown problems? How can leading companies find opportunities in this current wave of disruptive globalization? Join us for this exclusive, off-the-record Forum, where we will bring world-renowned leaders together with a select group of your peers. Absent a rule book, together, we plan to identify key challenges that must be addressed to protect the value of your enterprise and thrive in the new world economy. Register Now >>

Confirmed Speakers

The Honorable Madeleine Albright, Former U.S. Secretary of State, Principal, The Albright Group LLC

Steve Forbes, Chairman and CEO, Forbes, Editor-in-Chief, Forbes magazine, U.S.

Richard J. Gilbert, Professor of Economics at the University of California Berkeley and adjunct Professor of Business Administration , Senior Consultant, Compass Lexecon

Richard Haass, President, Council on Foreign Relations

Quentin Hardy, Silicon Valley Bureau Chief, Forbes magazine, U.S.

Alan Rosling, Executive Director, Tata Sons 2006 September 18, 2006 A Conversation with Thaksin Shinawatra, Prime Minister of Thailand [Rush Transcript; Federal News Service, Inc.] Speaker: Presider: Thaksin Shinawatra, Prime Minister, Thailand Maurice R. Greenberg, Chairman and CEO, C.V. Starr & Co., Inc. Transcript Prime Minister Thaksin Shinawatra speaks to members of the Council on democracy in Asia. See more in Thailand, Democracy Promotion September 18, 2006 A Conversation with Thaksin Shinawatra (Audio) Speaker: Presider: Thaksin Shinawatra, Prime Minister, Thailand Maurice R. Greenberg, Chairman and CEO, C.V. Starr & Co., Inc. Audio Listen to Thai Prime Minister Thaksin Shinawatra discuss democracy in Asia. See more in Thailand, Democracy Promotion September 18, 2006 A Conversation with Thaksin Shinawatra (Video) Speaker: Presider: Thaksin Shinawatra, Prime Minister, Thailand Maurice R. Greenberg, Chairman and CEO, C.V. Starr & Co., Inc. Video Watch Thai Prime Minister Thaksin Shinawatra discuss democracy in Asia. See more in Thailand, Democracy Promotion http://www.onlinejournal.com/artman/publish/article_1261.shtml 9/11 and the Greenberg Familia http://www.cfr.org/bios/9884/surin_pitsuwan.html Surin Pitsuwan (Thailand), Secretary-General, Association of Southeast Asian Nations; former Foreign Minister of Thailand Dr. Pitsuwan is secretary-general of the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN). Previously, he had been a member of the parliament of Thailand since 1986. He served as Thailand’s minister of foreign affairs from 1992 to 2001, and has also served as deputy foreign affairs minister and assistant secretary to the minister of the interior. He also has taught at Thammasart University and worked as a columnist for the Nation Review and Bangkok Post. He is a co-chair of the Commission on Human Security. Publications By Region | By Publication Type | By Date 2008 May 14, 2008 A Conversation with Surin Pitsuwan [Rush Transcript; Federal News Service] Speaker: Presider: Surin Pitsuwan, Secretary-General, Association of Southeast Asian Nations Stanley O. Roth, Vice President, International Government Relations, The Boeing Company Transcript Council on Foreign Relations Address by Surin Pitsuwan, Secretary-General of the Association of Southeast Asian Nations, on the future of U.S.-ASEAN relations. See more in United States, Southeast Asia http://video.google.com/videoplay?docid=-1817848131611744924 http://oneheartbooks.com/resources/articles/world_gov_chart.pdf http://aftermathnews.wordpress.com/2008/01/27/the-elite-plan-for-our-future-tracker-chips-everywhere-and-in-everything-for-total-control/ The elite plan for our future: Tracker chips everywhere and in everything for total control January 27, 2008 · 13 Comments

[att]

http://www.hirhome.com/cfr.htm


What is the Council on Foreign Relations (CFR)?
Historical and Investigative Research, 4
March 2008

by Francisco Gil-White

History shows that the policies
debated and proposed by the CFR almost always become US foreign policy.
And yet, the CFR is supposed to be a private organization. Very
little is known about it. And political scientists almost never
investigate it. It pays to study the CFR, however, if we wish to
understand how power works in the United States, and what ideology the
US ruling elite answers to.

Who is behind the CFR?
In their book on the Rockefeller family, Peter Collier and David
Horowitz write:


“In 1921, the Council on Foreign Relations was
formed by leaders of finance and industry, men like Thomas W.
Lamont, [Woodrow] Wilson’s financial advisor and senior partner
in the House of Morgan, and John W. Davis, a Morgan lawyer,
standard-bearer for the Democratic party in [the presidential
election of] 1924, and a trustee of the Rockefeller foundation.
[John D. Rockefeller] Junior and the Rockefeller philanthropies
were also drawn into the early funding of the council, whose
charter members included not only Rockefeller’s business and
social friends but Fosdick and Jerome Greene from his inner
circle of advisors.”[10]

It is a mistake for Collier & Horowitz to write that “the
Rockefeller philanthropies were also drawn into the early
funding of the council.” The Rockefeller Foundation has in fact
continued to be involved with the funding. This foundation is
not alone. In 1970 William Domhoff wrote that “As to the
foundations, the major contributors over the years have been the
Rockefeller Foundation and the Carnegie Corporation, with the
Ford Foundation joining in with a large grant in the 1950s.
According to [Joseph] Kraft, a $2.5 million grant in the early
1950s from the Ford, Rockefeller, and Carnegie foundations made
the Council ‘the most important single private agency conducting
research in foreign affairs.’ In 1960-61, foundation money
accounted for 25% of CFR income.”[11]
(The rest comes from corporations and from sales of Foreign
Affairs.) We have seen above Thomas Dye explaining that the
Rockefeller Foundation backed financially the creation of the
CFR’s Trilateral Commission in 1972, and David Rockefeller
himself spearheaded the effort. David Rockefeller had become
chairman of the Council in 1970 and he retained the post until
1985. The Rockefellers and their foundations have remained very
much involved in the CFR.
We see, then, that the Council on Foreign Relations was formed by
people from the circles of Woodrow Wilson, J.P. Morgan, and the
Rockefellers. The Council has been funded by money from the
Rockefeller and Carnegie foundations, and then also by the Ford
Foundations. The question we may pose, then, is: Do these
various interests have anything dramatic and telling in common?
The answer is yes: they were all backers of the eugenics
movement.

[att]

T50. Tokyo 1997: The Annual Meeting of the Trilateral Commission
The Trilateral Commission (© 1997)
Ed: Charles B. Heck
Contributions by Anand Panyarachun,
Yukihiko Ikeda, Winston Lord, Michael Armacost, Jusuf Wanandi, Yuan
Ming, Ronnie Chan, Jesus Estanislao, Ross Garnaut, Zhu Xiao Hua,
Ryutaro Hashimoto, Koichi Kato, Toyoo Gyohten, Yoshiko Sakurai, Kurt
Biedenkopf, Sirkka Hämäläinen, H. Onno Ruding, Joseph S. Nye, Jr.,
Karen House, Tom Foley.
See 1997 Annual Meeting Program for fuller listing To order 84pp./paper/$5.00 plus S&H To download Portable Document Format (pdf 6.9MB/86pp)
T43. Tokyo 1991: The Annual Meeting Of The Trilateral Commission
The Trilateral Commission (© 1991)
Ed: Andrew V. Frankel, Charles B. Heck
Contributions by Yoichi Funabashi, Takatoshi Ito, Akihiko Tanaka, Han Sung-Joo, Sukhumbhand Paribatra,
Hadi Soesastro, Gareth Evans, C. Fred Bergsten, Kazuo Chiba, Mario
Monti, Joseph J. Sisco, Yukio Satoh, Garret FitzGerald, Sadako Ogata,
David Gergen, Simone Veil. To order 48pp./paper/$5.00 plus S&H To download Portable Document Format (pdf 4.6MB/50pp)
T39. The San Francisco Meeting Of The Trilateral Commission, March 1987
The Trilateral Commission (© 1987)
Ed: Andrew V. Frankel, Charles B. Heck
Contributions
by Henry A. Kissinger, Martin Feldstein, Hervé de Carmoy, Koei
Narusawa, Paul Krugman, Michel Camdessus, Mario Vargas Llosa, Enrique
V. Iglesias, Marcílio Marques Moreira, Amnuay Viravan, Joe
Clark, Frank Carlucci, J.H. Warren, Tom Foley, William V. Roth, Jr.,
Takashi Mukaibo, Harold Brown, Luis Solana, Fumio Kodama, Lewis
Branscomb, Heinz Kluncker, Lester Thurow, and Ginko Sato.
To order 64pp./paper/$3.00 plus S&H To download Portable Document Format (pdf 7.4MB/67pp)
T37. The Plenary Conference Of The Trilateral Commission, Tokyo 1985
The Trilateral Commission (© 1985)
Ed: Michael M. Yoshitsu
Contributions
by Martin Feldstein, Karl Kaiser, Helmut Sonnenfeld, Hiroshi Kimura, W.
Tom Johnson, Edmund Wellenstein, Masataka Kosaka, Han Sung-joo, Sarasin Viraphol, Gerardo
Sicat, William Henderson, Koichi Kato, Sun Shangqing, Masashi
Nishihara, D. Gale Johnson, Kenzo Hemmi and Pierre Lardinois.
Out of print To order (photocopy) 48pp./paper/$3.00 plus S&H To download Portable Document Format (pdf 7.1MB/50pp)
T33. The Trilateral Commission's 10th Anniversary Plenary Meeting In Rome, April, 1983
The Trilateral Commission (© 1983)
Ed: François Sauzey
Contributions by: John Paul II,
Georges Berthoin, Raymond Barre, Nobuhiko Ushiba, Henry A. Kissinger,
Paul A. Volcker, Harold Lever, Toshio Nakamura, Chedli Klibi, Mario
Monti, Guglielmo Negri and Romano Prodi.
Out of print To order (photocopy) 52pp./paper/$3.00 plus S&H To download Portable Document Format (pdf 4.5MB/58pp)








]http://www.state.gov/r/pa/ho/frus/johnsonlb/x/9101.htm
209. Memorandum From the Deputy
Director of Coordination, Bureau of Intelligence and Research
(Trueheart) to the Assistant Secretary of State for East Asian and
Pacific Affairs (Bundy)/1/
Washington, June 27, 1968.
/1/Source: Department of State, INR/IL Historical Files, 303 Committee, January-June 1968. Secret; Eyes Only.
SUBJECT
Minutes of the Meeting of the 303 Committee, 21 June 1968
The Minutes of the Meeting of the 303 Committee, 21 June 1968, contained the following item:
"7. The Asia Foundation
a. Mr. Meyer called to the committee's attention the financial predicament of The Asia Foundation, [1 line of source text not declassified].
Mr. Rostow felt that the Board of Directors contained some movers and
shakers and wondered if they had done all they could to raise money in
the private sector. He also felt that both State and AID should be told
of the relative high priority of this project and should not be allowed
to treat it as a routine item.
b. Mr. Bohlen indicated that he would
discuss the matter with William Bundy and a meeting at State had been
scheduled on The Asia Foundation for Thursday, 27 June 1968./2/
/2/No record of this meeting has been found.
c. [3-1/2 lines of source text not declassified]
Since State and/or AID support may or may not constitute line items in
their respective budgets, this is susceptible to congressional cuts.
Thus, no one can accurately predict what, if any, federal monies will
be allocated; this completes the vicious circle with potential
Foundation support remaining in the wings until the picture is clearer.
d. If there were deep sighs for the good
old days of straight covert funding, they were not audible due to the
hum of the air conditioner in the White House Situation Room."
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Asia_Foundation
Origins


The Asia Foundation began in 1951 as the Committee for Free Asia, which, according to the Congressional Research Service
(CRS), was “an ostensibly private body . . . sanctioned by the National
Security Council and, with the knowledge of congressional oversight
committees, supported with covert indirect CIA funding” (CRS 1983). The
Committee was comprised primarily of California businessmen who hoped
to combat the expansive efforts of the Kremlin and push back the new
communist regimes in China and North Korea through Radio Free Asia.
In 1954, when it became apparent that a more long-term strategy to
promote democratic development was needed, the Committee reorganized
itself into a public charity called The Asia Foundation. The CIA
remained the primary source of funds, but the anticommunist rhetoric
diminished and the programming began to focus on indigenous needs in
Asia and initiatives on education, civil society, and international
exchanges.
In 1967, the U.S. media revealed that the CIA was covertly funding a
number of organizations, including The Asia Foundation, and all CIA
funding ended. A commission authorized by President Johnson and led by
Secretary of State Rusk determined that The Asia Foundation should be
preserved. The Foundation began to restructure its programming,
shifting away from its earlier goals of “building democratic
institutions and encouraging the development of democratic leadership”
toward an emphasis on Asian development as a whole (CRS 1983).^[1]

[att]

| 1 | 2 | Next >>

[url=http://nonlaw.7forum.net/javascript:MM_openBrWindow('08_wmpbb.html','adimages5','status=yes,resizable=no,width=360,height=430')][/url] [url=http://nonlaw.7forum.net/javascript:MM_openBrWindow('08_wmpnb.html','adimages5','status=yes,resizable=no,width=300,height=320')][/url]	[url=http://nonlaw.7forum.net/javascript:MM_openBrWindow('08_qtbb.html','adimages5','status=yes,resizable=no,width=355,height=430')][/url] [url=http://nonlaw.7forum.net/javascript:MM_openBrWindow('08_qtnb.html','adimages5','status=yes,resizable=no,width=300,height=320')][/url]
CIA The World Factbook

Interviews with Abhisit Vejjajiva and
Surin Pitsuwan,
Yuli Ismartono [time 30:04]

5th September, 2006


Two
leaders of Thailand's opposition Democrat Party was in Jakarta
recently, to attend the annual ASEAN 100 Leadership Forum: party
chairman Abhisit Vejjajiva and deputy chairman, Surin Pitsuwan. The
Democrat Party will take on the Thai Rak Thai party of Prime Minister
Thaksin Shinawatra in the next elections, after snap elections early
this year was declared invalid.

Yuli Ismartono:
Elections will be held again in October and the Democrat Party will
take part this time around. What is the current political situation in
Thailand like?

Abhisit Vejjajiva: The only remaining uncertainty,
of course, is the appointment of the electoral commission. At the
moment it's currently going through the selection process in the
senate, and there is still uncertainty as to when that could be
finished. And of course, the electoral commission would then have very
little time to get to work on holding elections. So, there is still a
slight possibility that there might have to be some kind of
postponement. But we hope not too long. I think everybody is anxious to
get back to elections and get back to normalcy.

YI: What would be the strategy of the Democrat
Party to beat the Thai Rak Thai, the party in power, which won
overwhelmingly in the last election?

Abhisit Vejjajiva: Our simple message is that the
country needs a change of direction, that we need a government that is
not only democratically elected, but a government that will put the
people first. That's why we have been talking to the people about the
people's agenda, where all policies -- political, economic and social
-- are there to serve the people.

YI: You have something called Agenda for the People. Can you explain a little bit about that?

Abhisit Vejjajiva: We think that Thailand has been
led in the wrong direction, partly because we have had leaders and a
government that has vested interests. The conflict of interests has led
to corruption and loss opportunities for the country, economically and
socially. At the same time, the undemocratic elements of the previous
administration has meant that there has been a lot more divisiveness in
the country, as we can see from the crisis that has been ongoing for
over half a year. We need to change direction. We need a new leadership
so that we can restore democracy and good government in Thailand and
serve the people.

YI: The rural population has been backing the Thai Rak Thai, saying that the party works for the people. How do you explain that?

Abhisit Vejjajiva: Well, now they are suffering
from high prices, high cost of living. They complain about the high
petrol price, high electricity charges and low wages. And they are
beginning to complain more about the lack of opportunities in terms of
education for their children, as well as the quality of their health
care. These are the issues that we will address, these are the issues
that we think we have better alternatives and proposals for, and we
think that will turn the people around.

YI: There is a political divide between the urban and the rural people. Will you try to bridge this political divide?

Abhisit Vejjajiva: Yes. We think the divisiveness
has come from the undemocratic attitudes taken by the previous leader
and his administration. And what we are advocating is that an honest,
open and inclusive government is the only way to heal all the elements
in society. And I pledge to be a leader that respects this principle.

YI: What about the Democrat Party's policy towards neighboring countries in Asia?

Abhisit Vejjajiva: We think there is need to
emphasize closer cooperation and a strengthening, in particular, of
economic integration in the region. We think there is a need to speed
up ASEAN economic integration in particular, as well as look for
opportunities for our businesses and our economy. There has been a
tremendous growth in the Indian and Chinese economies which very much
changed the equation in terms of the global balance, and we need to
take that into account.

YI: What do you think ASEAN should do with the problem of Myanmar?

Abhisit Vejjajiva: I think it's time that ASEAN
recognizes that no problem can be considered a purely domestic problem,
because any problem that occurs in a member state affects the whole
association. We need to tackle these issues more frankly. We need to
respect the principles that are held to be important by the
international community so that Thailand and other ASEAN members should
really push for an agenda that show that we respect human rights and
key principles upheld by the international community.

YI: What about problems like terrorism, that is
shared almost all of the ASEAN countries, and Thailand is experiencing
this in the south?

Abhisit Vejjajiva: These problems should be tackled
at two levels: at the international level, and there's more that we can
do in terms of exchange of information and cooperation, in particular
in areas that are close to the border. Bilateral cooperation is very
important. At another level, it must be recognized that the root cause
of terrorism and violence usually comes from the fact that there are
groups of marginalized people. So, once again, if we had an open and
inclusive government, a government that cares for its people, that is
likely to solve the problem.

[att]

Abhisit Vejjajiva, The Oxford-educated Abhisit began his political career in 1992 when he was elected as MP for Bangkok. He has been re-elected since then, serving as government spokesman, Political Affairs Deputy-Secretary to the Prime Minister when the Democrats controlled the government. He was elected chairman of the Democrat Party in 2005. Abhisit started his career in politics in 1992 as a Democrat MP for Bangkok. He was reelected to the same seat in 1995 and 1996. In the elections of 2001 and 2005, he was returned to parliament as a Party List MP for the Democrat Party. During his political career, he has served as Democrat Party spokesman, Government spokesman, Deputy-Secretary to the Prime Minister for Political Affairs, Chairman of the House Education Affairs Committee and Minister to the Prime Minister's Office.

Surin Pitsuwan, Democrat Party deputy chairman Surin Pitsuwan is no stranger to the ASEAN region. As a long-time MP from Nakhon si Thammarat in southern Thailand, the Harvard-educated Surin has served as foreign minister under Democrat Party Prime Minister Chuan Leekpai. He is currently a member of the Commission on the Social Dimension of Globalization, a Member of the International Advisory Board of the Council on Foreign Relations, a Member of the International Advisory Board of the International Crisis Group (ICG) and a Member of the Board of Trustees of the Asia Foundation. Dr. Pitsuwan studied at Harvard University where he received a Ph.D. and an M.A. He received his B.A. in Political Science from Claremont Men's College in California in 1972.

Yuli Ismartono, [Interviewer] Yuli Ismartono is an executive editor at Tempo, Indonesia's foremost weekly news magazine. Ms. Ismartono, who holds degrees in political science and journalism, has been with Tempo for 15 years, mostly assigned to covering events around the Asia region and interviewing national leaders - such as former Pakistan prime minister Benazir Bhutto, former South Korean president Kim Dae Jung,Cambodia's King Sihanouk and prime minister Hun Sen, the late Palestinian leader Yasser Arafat and other newsmakers. She is currently in charge of Tempo's English language edition and managing editor of AsiaViews, an online and hardcopy magazine featuring news and commentaries from the Asia region, of which Tempo is a member and coordinator of the media group that publishes it.

[att]

http://www.youtube.com/watch?v=9iRHbBiHuuA



http://www.bibliotecapleyades.net/biggestsecret/biggestsecretbook/biggestsecret11.htm
CHAPTER ELEVEN

Global Babylon

The next part of the story is covered at length, and sourced, in ... And The Truth Shall Set You Free
and I won’t repeat it all again here. I will, however sketch the
fundamentals of what happened to bridge the gap to the new and stunning
information I wish to pass on.

The exploitation of the incredible continent of Africa is a classic story
which serves as an example of what has happened elsewhere. This
horrific operation by the Rothschilds, Oppenhiemers, Cecil Rhodes,
Alfred Milner, Jan Smuts and countless others, was organized through an
Elite secret society called the Round Table, formed in the latter years of the 19th century.
It was headed by Cecil Rhodes who said he wanted to create a world government centred on Britain.

Rhodes headed the South Africa Company and established companies like De Beers Consolidated Mines and Consolidated Cold Fields. Rhodes was also Prime Minister of the Cape Colony and he is said by writer John Coleman (who claims to be a former British Intelligence operative), to have been a member of an organization called the Committee of 300, also known as The Olympians.

These,
he claims, are the three hundred people who, in each generation, run
the world under the supervision of even smaller groups above them in
the highest levels of the pyramid. I will use the abbreviation (Comm 300) to depict others I name who are listed by Coleman.1
Some people, I should point out, doubt Coleman’s British Intelligence
connections. A contact who has worked at a high level in the financial
world, particularly in Switzerland, told me that he believes these 300 families are the most reptilian on the planet and that is how they qualify for their appointment to this network.

Rhodes began his career in manipulation while a student at Oxford University, that training ground for Brotherhood personnel. His mentor was John Ruskin, the fine arts professor who is still a legend at Oxford.

[att]

รายชื่อบุคคลสำคัญจากมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด

รายชื่อบุคคลสำคัญจาก มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด

• เซอร์ คริสโตเฟอร์ วเรน (สถาปนิก)
  
• จอห์น คีเบิล (นักเทววิทยา)
  
• จอห์น ไวคลิฟท์ (นักปฏิรูปศาสนา)
  
• เจ้าฟ้าชายจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก มกุฎราชกุมารราชอาณาจักรภูฏาน
  
• เจโรเมแห่งปร๊าก (นักปฏิรูปศาสนาผู้โด่งดังของสาธารณรัฐเช็ก)
  
• เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน(นักภาษาศาสตร์และนักประพันธ์)
  
• ชานา เบนเนตต์ (ผู้อำนวยการโทรทัศน์บีบีซี)
  
• ดร.แซมวล จอห์นสัน (นักพจนานุกรม)
  
• โทนี แบลร์ (นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร)
  
• ทิม เบอร์เนอร์ส-ลี (ผู้คิดค้น World Wide Web)
  
• เจ้าชายนะรุฮิโต มกุฏราชกุมารของญี่ปุ่น
  
• บิล คลินตัน (อดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา)
  
• เบนาซี บุตโต (อดีตประธานาธิบดีปากีสถาน)
  

[att]

• มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ (อดีตนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร)
  
• ร็อด เอ็ดดิงตัน (ประธานกรรมการบริหารสายการบินบริติชแอร์เวยส์)
  
• โรสมุนด์ ไพค์ (นักแสดงหญิงเรื่องเจมส์ บอนด์)
  
• โรเจอร์ เบคอน(นักวิทยาศาสตร์)
  
• วิลเลี่ยม ฮาร์เวย์ (นักวิทยาศาสตร์ผู้ค้นพบการไหลเวียนของเลือด)
  
• วิลเลี่ยม เพนน์ (ผู้ก่อตั้งรัฐเพนซิลวาเนียในอเมริกา)
  
• สตีเฟน ฮอว์คิง (นักฟิสิกส์)
  
• อดัม สมิท (นักเศรษฐศาสตร์การเมือง)
  
• อองซาน ซูจี (ผู้นำนักการเมืองฝ่ายค้านของเมียนม่าร์ในปัจจุบัน)
  
• ออสการ์ ไวลด์ (กวีและนักเขียนบทละคร)
  
• กษัตริย์อับดุลห์ ของจอร์แดน
  
• อัลดัส ฮักเลย์ (นักประพันธ์)
  
• เอ็ดมันด์ แฮลลีย์ (นักดาราศาสตร์)
  
• เอ็ดเวิร์ด กิบบอน (นักประวัติศาสตร์)
  
• เอ.เจ.พี.ไทเลอร์( นักประวัติศาสตร์)
  
• เอิร์สต์ ชูเมกเกอร์ (นักเศรษฐศาสตร์)
  
• ฮิว แกรนต์ (ดารานักแสดงนำชายเรื่อง Notting Hill)
  

[att]

ศิษย์เก่าชาวไทยผู้มีชื่อเสียง

เนื่องจากอ๊อกฟอร์ดเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่มีคนไทยสมัครเข้าไปเรียน
เป็นประจำทุกปีต่อเนื่องมา นับตั้งแต่ประเทศไทยเริ่มส่งนักศึกษาไปเรียนยังประเทศตะวันตก ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ดังนั้นจึงมีศิษย์เก่าอ๊อกซฟอร์ดชาวไทยที่มีชื่อเสียงจากการทำคุณประโยชน์แก่ประเทศชาติหรือมีผลงานวิจัยที่โดดเด่นจำนวนมาก ทั้งในหน่วยงานของรัฐและภาคเอกชนอาทิ

• พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กษัตริย์ไทยรัชกาลที่ 6 (กฎหมายและประวัติศาสตร์)
  
• สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสวัสดิโสภณ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ เสนาบดีกระทรวงยุติธรรมพระองค์แรก (กฎหมาย)
  
• สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ บูรพคดีศึกษา, Oriental Studies)
  
• ]พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์(กฎหมาย)
  
• พลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์(บูรพคดีศึกษา)
  
• ศ.ม.ล. ปิ่น มาลากุล (บูรพคดีศึกษา)
  
• ศ.พลตรี ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช (ปรัชญา, การเมืองและเศรษฐศาสตร์)
  
• ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช ผู้นำการเคลื่อนไหวในประเทศไทย (กฎหมาย)
  
• พันตรี จำกัด พลางกูร เสรีไทย
  
• ม.ร.ว.ทองน้อย ทองใหญ่
  
• ดร.ประชา คุณะเกษม (กฎหมาย)
  
• ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร (ปรัชญา, การเมืองและเศรษฐศาสตร์)
  
• ศ.ดร.ยงยุทธ ยุทธวงศ์ (เคมี)
  
• ดร.ม.ล.เตช บุนนาค (ประวัติศาสตร์และสังคมศึกษา)
  
• กรณ์ จาติกวาณิช รองเลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ (ปรัชญา, การเมืองและเศรษฐศาสตร์)
  
• อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคการเมือง (ปรัชญา, การเมืองและเศรษฐศาสตร์)
  
• นพดล ปัทมะ (กฎหมาย)
  

[att]

อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ


เกิด ๓ สิงหาคม ๒๕๐๗

บิดา ศ.น.พ.อรรถสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกราชบัณฑิตยสถาน มารดา ศ.พ.ญ.สดใส เวชชาชีวะ ภรรยา ดร. พิมพ์เพ็ญ (ศกุนตาภัย) เวชชาชีวะ อาจารย์ประจำ ภาควิชาคณิตศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย <LI>บุตร - ธิดา ด.ญ.ปราง เวชชาชีวะ ด.ช.ปัณณสิทธิ์ เวชชาชีวะ การศึกษา <LI> - โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์ - โรงเรียนอีตัน (Eton College) ประเทศอังกฤษ - ปริญญาตรีสาขาปรัชญา การเมือง และเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับ ๑) มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด (Oxford University) ประเทศอังกฤษ - ปริญญาตรีสาขานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง - ปริญญาโทสาขาเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ - ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ทางนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง</LI>

http://news.sanook.com/election50/election_217489.php
พิสูจน์ฝีมือ รมว.ต่างประเทศคนใหม่ 'นายนพดล ปัทมะ' อดีตนักเรียนทุนอานันทมหิดล

นายนพดล ปัทมะ
เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2504 ที่กิ่งอำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา
สำเร็จการศึกษาด้านนิติศาสตร์ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
....น้อยคนที่จะรู้ว่ารมต.คนนี้เรียนเก่งมากๆ
ถึงขนาดได้รับพระราชทานทุนอานันทมหิดล จบนิติศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยม
จากมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด / มหาบัณฑิตจาก มหาวิทยาลัยลอนดอน /
เนติบัณฑิตอังกฤษแห่งสำนักลินคอล์น และ M.A. จากมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด
....ประวัติการทำงานก็ใช่ย่อย ....อยู่ในแวดวงการเมืองมาพอควร
โดยอดีตเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร
เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ฯลฯ
คนเก่งระดับนี้ ... จะเรียกความเชื่อมั่นจากต่างชาติ ให้กับประเทศไทยเราได้แค่ไหน ต้องติดตามผลงาน และให้กำลังใจกันต่อไป ..นะ....

ประวัติการศึกษา
•สอบได้ที่ 1 มัธยมศึกษาปีที่ 5 แผนกศิลป์-ภาษาฝรั่งเศส โรงเรียนโยธินบูรณะ
• นิติศาสตร์บันฑิต (เกียรตินิยม) (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) พ.ศ.2525
• เนติบัณฑิตไทย พ.ศ 2526
• ได้รับพระราชทานทุนอานันทมหิดลจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ไปศึกษากฎหมายที่ประเทศอังกฤษ พ.ศ 2527
• นิติศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยม) มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด พ.ศ 2531
• นิติศาสตร์มหาบัณฑิต (LL.M.) มหาวิทยาลัยลอนดอน พ.ศ 2533
• เนติบัณฑิตอังกฤษแห่งสำนักลินคอล์นอินน์ (Lincoln’s Inn) พ.ศ 2534
• M.A มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด

Franklin Delano Roosevelt, the Brotherhood President of the United States during the Second World War, said that nothing ever happens by accident in politics. If it happens, it is meant to happen. So it is with all the major events that have advanced the Agenda towards the centralization of global power, be they wars, economic collapses, assassinations or ‘scandals’ to remove politicians who are not playing the game.

[att]

http://newsroom.bangkokbiznews.com/comment.php?id=5515&user=amorn

วันที่ 16
ธ้นวาคม
พ.ศ. 2551
เวลา 15:29:04 น.

"ออกซฟอร์ดคอนเนคชั่นกับเสถียรภาพรัฐบาลใหม่"
By amorn

ความจริงไม่อยากจะเขียนเรื่องการเมืองในทางลบให้เสียบรรยากาศข้าวใหม่ปลามันที่
รัฐบาลโดยแกนนำพรรคประชาธิปัตย์ได้เข้ามามีโอกาสในการบริหารประเทศอีกครั้ง
หนึ่งในรอบกว่าสิบปีอันเป็นรัฐบาลชุดที่ผู้คนจำนวนไม่น้อยตั้งความหวังเอาไว้ค่อนข้างสูงกับนัก
บริหารประเทศอายุอานามเกือบจะเรียกได้ว่าน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์การเมือง
ไทยรองจากอดีตนายกรัฐมนตรี หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และนายทวี บุญยเกตุ
ในยุคต้นของการเมืองไทยในระบอบประชาธิปไตย

การบริหารประเทศของคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
เป็นการเข้าสู่ตำแหน่งทางการเมืองที่เรียกว่าไม่สู้ปกตินัก
เพราะมีนักวิชาการและผู้คร่ำหวอดทางการเมืองจำนวนไม่น้อยเชื่อว่าหากมีการ
เลือกตั้งกันจริงๆ โอกาสที่ประชาธิปัตย์จะได้เข้ามาเป็นพรรคเสียงข้างมากพรรคเดียวนั้นทำได้ยาก
ยิ่งนัก ทำให้การเป็นนายกรัฐมนตรีในวันนี้ของคุณอภิสิทธิ์ฯ มาพร้อมกับ
"งูเห่าคล้องคอหรืออาจเรียกได้ว่าพันอยู่รอบคอของคุณอภิสิทธิ์"

โดยล่าสุดได้เห็นการต่อรองทางการเมืองที่กลุ่มงูเห่า "เพื่อนเนวิน"
ต้องการได้กระทรวงเกรดเออย่าง"คมนาค"
มาครอบครองทั้งรัฐมนตรีว่าการและรัฐมนตรีช่วยว่าการ
ซึ่งตรงนี้อาจทำให้การทำหน้าที่หัวหน้าฝ่ายบริหารประเทศอยู่ในสภาพน้ำท่วม
ปาก เพราะคะแนนเสียงที่ห่างกันประมาณ 30
กว่าคะแนนในวันโหวตเลือกนายกรัฐมนตรีเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ว่าเสถียรภาพของ
รัฐบาลชุดปัจจุบันอยู่บนพื้นฐานของเสียงสนับสนุนในรัฐสภาฯ เป็นสำคัญ

หากวันใด "งูเห่า" ต้องการดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดที่อาจไม่เป็นไปตามกรอบแห่งจริยธรรมที่
ควรจะเป็นบางทีหัวหน้ารัฐบาลหากไม่เด็ดขาดเพียงพอหรือไม่กล้าหักด้ามพร้าด้วยเข่า
เพราะกลัวเจ็บ ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนยอมรับสภาพ ปล่อยให้มีการกระทำลับๆ ล่อๆ
แบบเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เพื่อความอยู่รอดของรัฐบาล

อย่างไรก็ดีคนที่ยินดีปรีดาและชื่นชมกับความสำเร็จในวันนี้ของพรรค
ประชาธิปัตย์ก็ยังหวังต่อไปอีกว่า
แรงผลักดันของประชาชนจะเป็นตัวตัดสินชี้ขาด "ความอยู่รอดของรัฐบาล"
ในท้ายที่สุด นั่นเป็นเพราะหากรัฐบาลทุ่มสุดตัวทั้งกายใจให้กับการพลิกฟื้นสถานการณ์ต่างๆ
กลับคืนสู่สภาพปกติดังเดิมได้ อำนาจต่อรองต่างๆ จากงูเห่าก็น่าจะหมดไป
และอาจเป็นเวลาที่เหมาะสมแห่งการ "ยุบสภา"
เมื่อพรรคประชาธิปัตย์มีความมั่นใจว่าการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นนั้นจะทำให้ตน
เองได้รับคะแนนเสียงเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิม

ยิ่งกว่านั้นการมีคนมากด้วยความรู้ความสามารถเป็นที่ยอมรับของสังคม
มารวมตัวกันทั้งคนในพรรคและคนนอกพรรคก็น่าจะมีส่วนสำคัญที่ทำให้
"ความน่าเชื่อถือ" ของรัฐบาลเพิ่มพูนขึ้นมาได้
โดยมีคนมองว่าทีมบริหารหลักของรัฐบาลชุดนี้มาจากอดีตนักเรียนเก่า
มหาวิทยาลัยระดับโลกอย่างออกซฟอร์ดอยู่หลายคน ตั้งแต่หัวหน้าพรรค
รวมไปถึงว่าที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอย่าง คุณกรณ์ จาติกวณิช
ไม่นับรวมถึงหม่อมราชวงศ์ สุขุมพันธ์ บริพัตร ที่หันไปเอาดีทางด้าน
"สนามเล็ก" ผู้ว่า กทม. ที่จะมีการเลือกตั้งในเดือนมกราคมที่จะถึงนี้

เรียกว่าชื่อชั้นมืออาชีพการันตีเอาไว้อยู่พอสมควร แต่คำว่า
"การเมือง"นักวิเคราะห์จำนวนหนึ่งเคยพูดไว้ว่าเหมือนลูกฟุตบอลที่มองไม่เห็นเหลี่ยมมุม
ทำให้บางทีเรื่องง่ายก็อาจกลายเป็นเรื่องยากได้ เพราะ
เรายังไม่อาจทราบแน่ชัดว่าคำปรามาสของหลายฝ่ายที่มองว่าอายุของรัฐบาลชุด
อภิสิทธิ์ 1 จะสั้นไม่เกิน 6 เดือนนั้น
จะมีปัจจัยอะไรที่น่าจะมีผลสำคัญต่อความเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นได้

ต้องยอมรับว่าโอกาสที่ประชาชนหยิบยื่นให้นี้มีนัยเช่นเดียวกับรัฐบาล
ที่ผ่านๆ มา คือ ไม่มีเวลาแห่งการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ (Honeymoon period)
หลงเหลืออยู่อีกต่อไป
เพราะความบอบช้ำที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อันเนื่องด้วยการกระทำของแต่ละฝ่าย
ไม่ว่าจะมีเจตจำนงวัตถุประสงค์เช่นไรถือเป็นความเสียหายที่เชื่อว่าคงฟื้นได้ไม่เร็วอย่างที่คิดไว้

เสถียรภาพของรัฐบาลจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่จะกำหนดสถานะของประเทศไทยใน
สังคมโลก หลังได้รับการจัดให้เป็นประเทศที่มีอันตรายอันดับต้นๆ
มีตัวเลขความเสี่ยงทางการลงทุนที่ถูกปรับลดอันดับความน่าเชื่อถือลงครั้ง
แล้วครั้งเล่า เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องพิสูจน์ฝีมือของรัฐบาลซึ่งมากด้วยผู้รอบรู้และ
ต้นทุนทางสังคมที่สูงจะเข้ามาดูแลจัดการผลักดันให้ประเทศไทยเข้าสู่ศักราช
ใหม่แห่งความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เพียงแค่ชายตามองผลงานของประเทศมหาอำนาจอย่าง
สหรัฐอเมริกาที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้นำพร้อมๆ กับของเรา
แต่เป้าหมายการเป็นหนึ่งในอาเซียนยังคงเป็นวิสัยทัศน์ (vision)
ของผู้นำที่ไม่ควรละทิ้งด้วยเช่นกัน

[att]

http://www.acassoc.com/o2/Newsdetail.asp?id=4635

http://72.14.235.132/search?q=cache:2jGi0u5hAYIJ:www.dharmniti.co.th/thaizhong/www/issue.php%3Fact%3Dshowcontent%26id%3D96+%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B2+%E0%B8%99.%E0%B8%95.%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C+%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B4+%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%8A+%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84+%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8&hl=th&ct=clnk&cd=1&gl=th&client=firefox-a

http://www.dharmniti.co.th/thaizhong/www/issue.php?act=showcontent&id=96
ที่มา 30 ปีความสัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ความร่วมมือระหว่างกัลยาณมิตร 2518-2548

ประเทศไทยได้เริ่มปรับนโยบายต่างประเทศต่อจีนก่อนที่สาธารณรัฐประชาชนจีนได้
เข้าเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติใน พ.ศ. 2514 โดย ดร.ถนัด คอมันตร์
รัฐมนตรีต่างประเทศของไทย ได้พยายามติดต่อกับจีนในช่วง พ.ศ. 2513 - 2514
โดยผ่านประเทศที่สาม เช่น ยูโกสลาเวีย และประเทศแถบสแกนดิเนเวีย เช่น
สวีเดน เพื่อสานต่อสายสัมพันธ์ที่เคยมีมาตั้งแต่การประชุมที่บันดุง พ.ศ.
2498 เพราะสถานการณ์โลกที่ได้เปลี่ยนไป
อีกทั้งจีนได้รับการยอมรับจากประชาคมโลกมากขึ้น
ไทยต้องปรับท่าทีให้ยืดหยุ่น ดังจะเห็นได้จากที่ ดร.ถนัด คอมันตร์
รัฐมนตรีต่างประเทศของไทยในขณะนั้น ได้ให้สัมภาษณ์แก่สถานีวิทยุ CBS
(Columbia Broadcasting Corporation) ในสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 13
มกราคม พ.ศ. 2514 ว่าไทยต้องการอยู่ร่วมอย่างสันติกับสาธารณรัฐประชาชนจีน

ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2514 ดร.เฮนรี่ คิสซิงเจอร์
ได้เดินทางมาเอเชียอาคเนย์และประเทศไทยก่อนเดินทางต่อไปปากีสถาน
สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทยได้นัดเจ้าหน้าที่กระทรวงการ
ต่างประเทศ 2 คน มาร่วมรับประทานอาหารเช้ากับ ดร.คิสซิงเจอร์
คือ นายนิสสัย เวชชาชีวะ และนายเตช บุนนาค
(ซึ่งในขณะนั้นทำงานในกองประมวลวิเคราะห์ข่าว กรมสารนิเทศ) และนายดำรง
ลัทธพิพัฒน์ กับนายสุลักษณ์ ประเด็น
ที่พูดคุยกันในระหว่างรับประทานอาหารเช้า คือ
สถานการณ์ในภูมิภาคและในเวียดนาม นายเตช บุนนาค
ได้สัมภาษณ์ในภายหลังว่า "ดร.คิสซิงเจอร์ ได้ถามฝ่ายไทยว่า
กุญแจที่จะนำไปสู่สันติภาพในสงครามเวียดนามคืออะไร "


คุณสุลักษณ์ตอบว่า จีน คิสซิงเจอร์นิ่งเงียบไป หลังจากนั้น
คิสซิงเจอร์เดินทางต่อไปปากีสถานและเลยเข้าไปในจีนเพื่อเจรจากับผู้นำจีน
ทั้งเหมาเจ๋อตุงและโจวเอินไหลอย่างลับ ๆ
ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเจรจาปรับความสัมพันธ์สู่ปรกติระหว่างสหรัฐ
อเมริกากับสาธารณรัฐประชาชนจีน


ในการลงคะแนนเสียงรับสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ
ที่นครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2514 ดร.ถนัด คอมันตร์
ในฐานะหัวหน้าคณะผู้แทนไทย ได้ขออนุมัติรัฐบาล ซึ่งมีจอมพลถนอม กิตติขจร
เป็นนายกรัฐมนตรี ให้คณะผู้แทนไทยออกเสียงข้างมากในสมัชชาสหประชาชาติ
แต่รัฐบาลไม่อนุมัติ คณะผู้แทนไทยจึง "งดออกเสียง" อย่างไรก็ดี
หลังจากที่สาธารณรัฐประชาชนจีนได้เข้าไปเป็นสมาชิกในสหประชาชาติแล้ว
ดร.ถนัด คอมันตร์ ได้มีคำสั่งให้ นายอานันท์ ปันยารชุน
ผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ
เริ่มการติดต่อกับผู้แทนถาวรจีนในด้านสังคมและในเรื่องของสหประชาชาติเพื่อ
ปูทางไปสู่การเจรจาระหว่างกันในเวลาต่อมา


ประเทศไทยไม่ต้องการอยู่โดดเดี่ยวในฐานะศัตรูของสาธารณรัฐประชาชนจีนตาม
ลำพังจึงได้เริ่มทำการติดต่อกับสาธารณรัฐประชาชนจีนอย่างไม่เป็นทางการผ่านหลาย
ช่องทางส่วนสาธารณรัฐประชาชนจีนก็สนใจประเทศไทยเพราะตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ทางใต้
ของจีน อีกทั้งต้องการขัดขวางอิทธิพลของสหภาพโซเวียตที่เพิ่มมากขึ้น
เมื่อรัฐบาลจีนตระหนักว่าไทยสนใจที่จะติดต่อกับจีน
จึงตอบสนองโดยใช้กีฬาและการทูตระดับประชาชนเป็นสื่อกลาง
โดยส่งคำเชิญให้รัฐบาลไทยส่งคณะปิงปองไทยไปแข่งขันชิงชนะเลิศแห่งเอเชียที่
กรุงปักกิ่ง ซึ่งจัดโดยสหภาพเทเบิลเทนนิสแห่งเอเชีย (ATTU) ระหว่างวันที่
2 - 7 กันยายน พ.ศ. 2515 ไทยได้ตัดสินใจส่งคณะนักกีฬาปิงปองไทยจำนวน 20 คน
โดยมี พล.ต.ท. ชุมพล โลหะชาละ เป็นหัวหน้าคณะ และนายประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์
รองผู้อำนวยการฝ่ายเศรษฐกิจการคลังและอุตสาหกรรมของคณะปฏิวัติฯ
เป็นที่ปรึกษา นายประสิทธิ์ กาญจนวัฒน์
ซึ่งได้รับมอบหมายจากผู้นำทางทหารของไทยให้ไปสังเกตการณ์และรับฟังความคิด
เห็น ตลอดจนดูท่าทีของจีนที่มีต่อประเทศไทย ได้ถูกแยกไปพบกับผู้นำของจีน
ซึ่งมีการประสานกันล่วงหน้า โดย นายวรรณไว พัธโนทัย บุตรชายนายสังข์
พัธโนทัย ซึ่งคุ้นเคยกับผู้นำจีน
เพราะเคยอยู่ในประเทศจีนในฐานะบุตรบุญธรรมของโจวเอินไหล